کل مواد جامد محلول در آب به استثنای رسوبات معلق، مواد کلوئیدی و گازهای محلول را TDS گویند و بر حسب میلی گرم بر لیتر نمایش می دهند. دو راه برای محاسبه آن وجود دارد:
1- مجموع تمامی یونهای موجود در یک لیتر آب را بر حسب mg/l محاسبه می نمایند.
2- باقیمانده حاصل از تبخیر یک لیتر آب در دمای oC 180یا بین oC 110- 105را بر حسب mg محاسبه می نمایند.
TDS در برگیرنده نمکهای غیر آلی نظیر کلسیم، منگنز، پتاسیم، سدیم، بیکربنات، کلرید، سولفات و همینطور برخی مواد آلی موجود در آب به مقدار کمتر می باشد. TDS در آب شرب از منابع طبیعی، فاضلاب، رواناب شهری و فاضلاب های صنعتی سرچشمه می گیرد.
هر چه قدر گرادیان هیدرولیک آب های زیرزمینی بیشتر باشد، میزان TDS کمتر و هر چه قدر انحلال پذیری کانیها و سنگها بیشتر باشد، TDS نیز بیشتر خواهد بود.
مقادیر TDS موجود در آب های آشامیدنی آنقدر نیست که از لحاظ سلامتی خطر آفرین بوده و به عبارت بهتر مرزی برای خطر سلامتی در آب های آشامیدنی از لحاظ TDS وجود ندارد. عدم وجود مرز خطر آفرینی سلامتی انسان علاوه بر TDS برای pH، سدیم، سولفات، روی، نقره، آلومینیوم، آمونیاک، آزبست، کلر و سختی نیز وجود دارد (WHO, 2004).
بنابراین علیرغم تصور رایج اشتباه میزان TDS بیانگر آلودگی آب نبوده بلکه تنها موجب ایجاد طعم نامطبوع در آب شرب می گردد.
منابع آبی با TDS زیر mg/l 600بعنوان منابع آبی با طعم گوارا محسوب می شوند در حالیکه در TDS های بالای mg/l 1000 طعم آب به نحو قابل توجه ای افت نموده و بد طعم می گردد. مقادیر بالای مواد جامد محلول می تواند موجب اعتراض مصرف کنندگان، رسوبزایی در لوله های آب، هیترها، بویلرها و برخی وسایل خانگی گردد. بر اساس مطالعات سازمان بهداشت جهانی تاکنون هیچ حد و مرزی برای TDS به منظور تامین سلامتی در نظر گرفته نشده است.
در خصوص مسائل و مباحث آبهای زیرزمینی (هیدروژئولوژی)، هیدرولوژی و محیط زیست