***  ازمجموع 100% منابع آبی کره زمین، 97% آن شور و غیر قابل شرب و تنها 3% آن قابل شرب (fresh water) می باشد.

  • از  3% منابع آب شیرین موجود در کره زمین تنها 5/0% آن در دسترس بوده و مابقی از دسترس بشر خارج می باشد.
  • 80 کشور از کشورهای دنیا با کمبود جدی آب شیرین مواجه می باشند بطوریکه از وقتیکه جمعیت کره زمین از مرز 6 میلیارد نفر گذشت، آب پاک که یکی از مهمترین پایه های حیات بشر می باشد، رو به نقصان گذاشت.
  • ارزیابیهای اخیر بوسیله سازمان بهداشت جهانی (WHO) بیانگر عدم دسترسی 43% از جمعیت دنیا به بهداشت مناسب وعدم دسترسی 22% از مردم دنیا به آب آشامیدنی سالم می باشد در نتیجه سازمان ملل متحد بحران تامین آب شرب را به عنوان بحرانی ترین موضوع حال حاضر دنیا بویژه برای کشورهای در حال توسعه عنوان نموده است.
  •  با افزایش تقاضا برای آب پاک، آبهای سطحی دیگر تکاپوی این نیاز را ننموده و وابستگی به آبهای زیرزمینی در بسیاری از مناطق دنیا افزایش یافته است.
  •   آلودگی منابع آبی به دلیل توسعه ناپایدار و افزایش فعالیتهای انسانی،  منابع آبی سیاره ما را تهدید می نماید که بزرگترین تهدید برای موجودات زنده می باشد.
  •  70% بدن انسان از آب تشکیل شده  و آب نقشی کلیدی در حیات تمامی موجودات زنده دارد.
  • در طی دو دهه گذشته میزان مصرف آب شرب سه برابر شده است. به عنوان مثال در کشور پاکستان میزان سرانه آب سطحی در دسترس طی سالهای 2000-1960از  m35650 بهm3 1400 کاهش یافته است (انوربیگ، 2001).
  • هر چند کشور ایران با بارندگی متوسط سالانه 250 میلی متر در اقلیمی خشک قرار گرفته است اما نیمه شمالی کشور ایران (جنوب دریای خزر) با بارندگی متوسط 1۴00 میلی متر در سال متمایز از دیگر نواحی کشور می باشد و به ظاهر مشکل چندانی در خصوص منابع آبی ندارد اما:
  • بالا بودن سطح ایستابی، تاثیر انواع فاضلابهای انسانی، کشاورزی و صنعتی و رشد سریع جمعیت در سرتاسر نوار ساحلی شمال ایران، بزرگترین بحران این منطقه در آینده خواهد بود.
  • بنابراین: هر چند سواحل جنوبی دریای خزر در استان گیلان با بارندگی متوسط 1400 میلی متر در سال در نگاه اول بدون مشکل اساسی در تامین آب شرب و کشاورزی به نظر می رسند اما بالا بودن سطح ایستابی (تقریباً 2 متر از سطح زمین)، تاثیر انواع فاضلابهای انسانی، کشاورزی و صنعتی و رشد سریع جمعیت همراه با تراکم جمعیتی بالای 150 نفر در هر کیلومتر مربع شرایطی را بوجود آورده است که شاید بتوان یکی از بزرگترین چالشهای آینده نوار ساحلی جنوبی دریای خزر در استان گیلان را علاوه بر مشکل کم آبی ناشی از احداث سدهای متعدد در بالادست حوزه آبریز سفیدرود، حل معضل کاهش کیفیت و آلودگی منابع آبی دانست