در جواب جناب آقای ابوصادقی عزیز می بایستی عرض کنم:

در خصوص آلودگی منابع آبی متاسفانه اطلاعات دقیق و به روزی حتی از سوی برخی مسئولین علمی و اجرایی وجود ندارد که خودش موجب ایجاد مشکلاتی جهت تامین آب سالم و غیر آلوده ایجاد می نماید.

منابع آب شیرینی که مورد دسترس انسان قرار دارند در موارد زیر مورد استفاده قرار می گیرند:

۱- شرب

۲- کشاورزی

۳-صنعت

۴- گردشگری 

۵- شیلات

 تعریف آلودگی در هر یک از این محدوده ها متفاوت می باشد. به عنوان مثال استانداردهای آب شرب سالم بالاتر از بقیه استانداردها بوده و حتی در یک بخش نیز استاندردها می تواند متفاوت باشد مثلا استاندارد آب پاک برای ماهی کوتم (قزل آلا) با استاندارد ماهی کپور متفاوت است یا گیاه پسته با گیاه برنج. اما آب شرب سالم در صورت نداشتن آلودگی، پاک تلقی می گردد ضمن اینکه می بایستی برخی از خصوصیات فیزیکوشیمیایی بالایی داشته باشد. استانداردهای سازمان بهداشت جهانی به دلیل به روز بودن، می تواند بسیار مفید باشد.

  اآلودگی شامل چند بخش است:
آلودگی به مواد سمی ، آلودگی به مواد رادیو اکتیو، آلودگی به وسیله ترکیبات شیمیایی اصلی و فرعی موجود در آب نظیر نیترات،  نیتریت، سولفات، بور، فلزات سنگین و ... و آلودگی به مواد ارگانیک و میکروارگانیسم ها که از آن به نام آلودگی میکروبی نام برده می شود.

آلودگی میکروبی در اغلب منابع آب شیرین ایران به ویژه شمال ایران وجود دارد و شاید اگر مشکل میکروبی و دفع اصولی و بهداشتی فاضلاب، و جلوگیری از ورود آن به منابع آبی، حل گردد، بخش اعظم آلودگیها حل خواهد شد. البته آلودگی به نیترات که موجب بیماری متهموگلوبینمیا می شود می تواند در ارتباط تنگاتنگی با آلودگی میکروبی باشد. متاسفانه با افزایش جمعیت در جلگه های شمال ایران، افت کیفی شدید در منابع آب سطحی و زیرزمینی رخ داده است.

آلودگیهای شیمیایی می تواند دو منشا داشته باشند:۱- ژئوژنیک یا زمین شناختی  ۲- آنثروپوژنیک یا انسانی

آلودگیهای زمین شناختی در نتیجه ردخدادهای زمین شناختی نظیر انحلال سازندهای تبخیری در مسیر حرکت آبهای سطحی یا زیرزمینی یا نفوذ جریانهای گرمابی رخ می دهند و آلودگیهای انسانی، ناشی از فعالیتهای مخرب انسانی در محیط زیست می باشند.

بنابراین مطمئناً آلودگی میکروبی در رودخانه مرکزی رودسر وجود دارد و آلودگی میکروبی نیز محتمل می باشد. ورود پسابهای کشاورزی به ویژه در زمان کاشت و داشت گیاه برنج، به داخل این رودخانه ها نیز می توانند آلودگی به سموم یا برخی ترکیبات شیمایی دیگر را نیز محتمل سازد. در خصوص آلودگی به  فلزات سنگین و دیگر آلاینده ها، وجود مطالعات تکمیلی ضروری است.

متاسفانه با وجود دستگاههای متعدد و موازی دخیل در امر پایش و پالایش آلودگی منابع آبهای سطحی و زیرزمینی در استان گیلان، آلودگیها روز به روز بیشتر شده و ضروری است مسئولین فکری در خصوص عمیلیاتی نمودن پالایش منابع آبی  بیندیشند.

تامین آب شرب سالم در وضعیت بهتری قرار دارد زیرا آب شرب سالم در شبکه های آبرسانی شهری و روستایی، کم و بیش موجود می باشد و اخیرا طرحهای اجرا شده نظیر انتقال آب شرب چشمه سفید آب به شهرهای رحیم آباد، رودسر  و کلاچای و همینطور طرح بزرگ احداث سد شهر بیجار در رودخانه زیلیکی رود در روبروی امامزاده هاشم (رشت) جهت تامین آب شرب شهرهای رشت، لاهیجان، انزلی، لنگرود و تعدادی دیگر از شهرهای استان گیلان در دست اجراست.

اما به یاد داشته باشیم. منابع آبی تنها برای انسان نیست و ضرورت بازنگری در حق آبه زیست محیطی به ویژه در نواحی حساسی مانند استانهای شمالی ایران، ضروری است تا حیاط و این اکوسیستم های حساس، زیبا و اقتصادی نابود نگردند.