12 آگوست هر سال مصادف با 21 مرداد ماه روزی است که یادآور کنوانسیون تهران در سال 2006 میلادی می باشد که اولین کنوانسیون بین 5 کشور حاشیه آن با هدف جلوگیری از ورود آلودگی و حفظ ذخایر بیولوژیک بزرگترین پهنه آبی محصور در خشکی تشکیل و تصویب گردید. در این میان بازار مصاحبه، گزارش، همایش، سخنرانی و ... داغ است اما واقعیت این است که زیست بوم کاسپین حداقل در سواحل ایرانی آن در شمال ایران حال و روز خوشی ندارد. عمده مشکلات آن عبارتند از

1-عدم وجود برنامه، قانون و تشکل به منظور مدیریت یکپارچه اراضی ساحلی

2- تصرفات نازیبا و نا موزون و بدون برنامه اراضی ساحلی به دلیل نقص، ابهام و تناقض قوانین و تعدد نهادهای مسوول و عدم شفافیت در شناسایی، برخورد و تنبیه متجاوزین

3- ورود هزارن منبع آلاینده فاضلاب صنعتی، خانگی، شهری، روستایی و ... از طریق رودخانه ها وسایر مجاری آبی به داخل دریا

4- ریختن زباله در اراضی حاشیه ساحل به دلیل کمبود جا و مکان کافی برای امحاء زباله از سوی شهرداری ها و دهداری ها مناطق ساحلی

5- عدم وجود ساز و کار و قوانین متقن برای طرح جامع ساخت و ساز و مدیریت اراضی.

6- عدم برخورد صحیح با ماهیگران غیر مجاز در داخل پهنه دریا و رودخانه های منتهی به آن که عملاَ محل تخم ریزی ذخایر شیلاتی با ارزش دریای کاسپین می باشند.

مورد پنجم شاید بیشتر از هر یک از آیتم های فوق اهمیت دارد. زیرا صرف تعیین حریم، بستر، کد احتیاط، کد امن، کد خطر و ... دردی را دوا نمی کند مادامیکه برنامه ای جامع، همه جانبه و آینده نگر برای اراضی ساحلی که سرمایه ای گرانقدر هستند، تدوین نگردد.